Powództwo o szkodę

Powód, powołując się na określone zachowania pozwanego, mające naruszać jego dobra osobiste i skutkować powstaniem krzywdy wymagającej zadośćuczynienia opartego o art. 448 Kodeksu cywilnego (k.c.) w zw. z art. 24 k.c.-zgodnie z zasadą wynikającą z art. 6 k.c.-powinien udowodnić fakt zaistnienia objętych pozwem działań lub zaniechań pozwanego, a nadto wynikający z nich skutek w postaci bezprawnego naruszenia dóbr osobistych powoda, krzywdę tym wywołaną i jej rozmiar, zwłaszcza w sytuacji, w której pozwany już w odpowiedzi na pozew zaprzeczył wszystkim twierdzeniom pozwu.
Dowody oferowane przez powoda nie dały jednak podstaw do poczynienia pozytywnych ustaleń, które potwierdzałyby jego twierdzenia.
Zaznaczyć przy tym trzeba, że część proponowanych przez powoda wniosków dowodowych została pominięta lub nieuwzględniona, albowiem w znacznej mierze dotyczyły okoliczności nieistotnych dla rozstrzygnięcia, a częściowo bezspornych, względnie nie można było ich przeprowadzić z uwagi na brak uiszczenia zaliczki na pokrycie związanych z nimi kosztów. W tym kontekście wypada zauważyć, że nie uwzględniono wniosku o zażądanie dokumentacji tzw. wypisek, gdyż powód nie wskazał okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, jakie miałyby być stwierdzone na jej podstawie; nie zażądano dokumentacji deportacyjnej, albowiem okoliczność deportacji nie była sporna i nie miała znaczenia dla ustalenia warunków zapewnianych powodowi w trakcie pobytu w jednostkach penitencjarnych pozwanego; nie żądano również dokumentacji ewidencji, albowiem-abstrahując od tego, że sam powód twierdził, że była fałszowana, co oznaczałoby jej małą przydatność do czynienia jakichkolwiek ustaleń-powód nie wskazał, jakie okoliczności dotyczące podstaw powództwa miałyby być stwierdzone na jej podstawie. Ograniczał się do wskazania na fałszerstwa, podczas gdy przedmiotem sprawy wskazanym w pozwie miały być warunki pobytu i proces leczenia w zakładach karnych.
Wniosek o przesłuchanie świadków został natomiast pominięty na podstawie art. 1304 § 5 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.) z uwagi na nieuiszczenie wymaganej zaliczki na pokrycie kosztów ich stawiennictwa, o którą powód był wzywany bezskutecznie (vide: pkt 6 zarządzenia k. 112, pkt 1 zarządzenia k. 161).
Z pozostałych dowodów nie wynika natomiast, aby warunki pobytu powoda w zakładach karnych w K. i B. nie odpowiadały wymogom określonym w przepisach.
W tym zakresie jedynym dowodem mogłyby być zeznania powoda. Do ich oceny należało jednak podejść z niezbędną ostrożnością, której zachowanie nakazywał fakt, że jest on osobą bezpośrednio zainteresowaną rozstrzygnięciem na swoją korzyść. W konsekwencji jego zeznania mogły stanowić przydatną i wiarygodną podstawę do poczynienia wiążących ustaleń, o ile znalazłyby potwierdzenie w jakimkolwiek innym materiale dowodowym.
Tymczasem zeznania powoda zasadniczo nie znajdują takiego potwierdzenia, zaś większość jego wypowiedzi podczas przesłuchania przed Sądem Rejonowym w Białymstoku ma charakter wyłącznie subiektywnych ocen i opinii w zakresie dolegliwości, jakie odczuwał w związku z pobytem w poszczególnych zakładach karnych (por. zeznania k. 207- 212), a które w pewnej części (np. co do wagi materaca- 40- 50 kg) mogą budzić zasadnicze wątpliwości.
Odnosząc się do opinii powoda dostrzec trzeba, że przebywał on w zakładach karnych z uwagi na konieczność odbycia kary pozbawienia wolności. Istota tej kary polega m.in. na znacznym ograniczeniu możliwości korzystania ze swobód obywatelskich, wynikającym z izolacji osoby skazanej od reszty społeczeństwa i wyznaczenia jej przymusowego miejsca pobytu. Oczywistym jest, że warunki tego pobytu nie powinny odbiegać od przeciętnego standardu i zapewniać skazanemu minimum niezbędne do zaspokojenia podstawowych potrzeb bytowych, sanitarnych, higienicznych etc. Jak już wskazano z żadnych dowodów nie wynika, aby warunki opisywane przez powoda standardu takiego nie spełniały. W tym stanie rzeczy subiektywne doznania powoda nie są wystarczającym dowodem na bezprawne naruszenie dóbr osobistych wskutek niespełnienia jego oczekiwań. Organizując odbywanie kary pozbawienia wolności pozwany nie ma bowiem obowiązku zaspokajania wszystkich potrzeb i życzeń skazanych. W konsekwencji to, że w trakcie pobytu w K. i B. nie zostały spełnione wszystkie wymagania i życzenia powoda, niezależnie od tego, czy je zgłaszał, nie oznacza, że doszło do naruszenia jego dóbr osobistych. W tym kontekście należy zresztą podkreślić, że sam powód stwierdzał, iż po zgłoszeniu przez niego określonych potrzeb lub trudności w funkcjonowaniu w zakładzie karnym, administracja udzielała mu pomocy w niezbędnym zakresie dotyczącym np. wydawania posiłków, czy też przeniesienia na niższą kondygnację wobec trudności z poruszaniem (por. zeznania powoda k. 209- 201).
Przechodząc do kwestii transportowania i postępowania medycznego, podkreślenia wymaga, że znikąd nie wynika, by w trakcie przewozu powód zgłaszał zastrzeżenia co do jego sposobu, względnie, by transport i późniejsze leczenie naruszyły jego prawnie chronione dobra wskutek jakichkolwiek bezprawnych działań pozwanego, zaś twierdzenia powoda dotyczące sposobu i skutków podawania leków pozostały nieudowodnione.

Testament i dziedziczenie

Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2009 r. Sąd Rejonowy w W. stwierdził, że spadek po Zofii S. zmarłej w dniu 2 grudnia 2003 r. w W. nabyły na podstawie testamentu notarialnego z dnia 21 listopada 1988 r. jej dzieci: syn Andrzej S. i córka Maria S. po 1/2 części każde z nich. Sąd pierwszej instancji ustalił między innymi, że spadkodawczyni w... [Read More]

Kasacja

Kasacja, mimo że oparta jest tylko na podstawie naruszenia prawa materialnego w znacznej części poświęcona jest ocenie dowodu z opinii biegłej psycholog L. M. Skarżący zarzucił Sądowi Okręgowemu "zupełne pominięcie" istotnych fragmentów tej opinii, które według niego "mają kapitalne znaczenie w sprawie". W istocie autor kasacji zarzucił Sądowi Okręgowemu, iż dokonał oceny tego dowodu w sposób niewszechstronny, a więc z... [Read More]

Spadki i prawo

Istota problemu dotyczy wykładni art. 949 § 2 k.c. i badania zdolności spadkodawcy do sporządzenia testamentu. Przyczyną wątpliwości jest upływ terminów wskazanych w art. 945 § 2 k.c., co powoduje niemożność powoływania się na nieważność testamentu, jeśli został sporządzony w stanie wyłączającym świadome i swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli. Należy więc odpowiedzieć na pytanie, czy po upływie trzech lat... [Read More]